شما که بی ما خوشی شامتم سر موقع میخوری کلاساتو میریو پیشرفت میکنی نسبتی هم که باما نداری نیازی هم نداری پس ما چرا باس به شما فکر کنیم مام سره کارمونو میریم وبلاگمونو مینویسیم گلچرخمونو میزنیم عاهنگامونو میگوشیمو هد میزنیم شاید ی روزی ی نخ سیگارهم کشیدیم خدارو چه دیدی شاید خوراکمون علف شدو زیر لبمون پودر پسته شایدم نوشیدنی های گیرا نوشیدیم اون موقع احتمالا شما هنوز بی ما خوشی کلاساتو میری پیشرفتتو میکنی شامتم نمیخوری چون رژیم داری.

بعد تو موندم به چی فک کنم

شهادت یا وکال شدن؟

شایدم بهتر باشه برم باغ وحش تو قفس، میمون بازی دربیارم عنترارو بخندونم؟!